ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ

ανακοινώσεις - κείμενα - εκδηλώσεις - αντιτετράδια της εκπαίδευσης - ΔΗΚΤΙΚΑ

• Πανελλαδική Ιδρυτική Σύσκεψη - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

• Το Υπουργείο Παιδείας, «οι σοφοί του» και τα σχέδια «της μεγάλης αλλαγής» (18/7/09)

• Νέα θερινή αντιεκπαιδευτική επίθεση: Επαν-ανωτατοποιούν τα ήδη …«ανωτατοποιημένα» (23/7/2009)

• Οχι στην υποταγή της επιστημονικής έρευνας στην πολιτική βούληση κάθε κυβέρνησης και στις επιταγές των επιχειρήσεων (4/8/2009)

• Εκπαιδευτικός Ομιλος: Για τα αποτελέσματα των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων - 10 + 1 σημεία για μια αντίπαλη πρόταση (29/8/2009)

• Ανακοίνωση του Εκπαιδευτικού Ομίλου: Ιδια πολιτική με "αναισθητικό" (13/10/09)

• Ανακοίνωση του Εκπαιδευτικού Ομίλου για την τρέχουσα πολιτική και εκπαιδευτική πραγματικότητα (29/10/09)

• Μειώνουν τους διορισμούς στην εκπαίδευση κατά 50-70% - Απολύουν ωρομίσθιους (18/01/10)

• Σχετικά με τη νέα διοικητική διάρθρωση («Καλλικράτης») (27/01/10)

• Εκπαιδευτικός Ομιλος - Περιοδικό «αντιτετράδια της εκπαίδευσης»: Τι να κάνουμε (01/02/10)

• Εκπαιδευτικός Ομιλος: Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας για το "νέο" σχολείο (16/03/10)

 

Ανακοίνωση

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ - αντιτετράδια της εκπαίδευσης

 

Ομαδικός Τάφος ή Ομαδικός Αγώνας;

 

Για τον ασφαλιστικό νόμο

            Μετά το πρώτο αντιδραστικό κύμα των περικοπών έρχεται το δεύτερο (Καλλικράτης) και το τρίτο (ασφαλιστικό). Η άγρια συμμορία που κυβερνά τη χώρα με τις πλάτες των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και τη συνεπικουρία των ΜΜΕ, των τραπεζιτών και της ΝΔ – ΛΑΟΣ ετοιμάζεται για τη σαρωτική επίθεση στο ασφαλιστικό πάνω στους άξονες:

Λιγότερα, Αργότερα, Χειρότερα.

            Οι νεογιάπηδες που βρίσκονται στην κυβέρνηση σαν τους Λοβέρδο – Παπακωνσταντίνου, έχοντας στο χέρι τα σκονάκια του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Κομισιόν, ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν ομαδικό τάφο και να σκοτώσουν τ’ άλογα όταν γεράσουν.

            Οι βασικοί τους στόχοι είναι:

• Να κατεβάσουν τις συντάξεις κάτω από το 50% (70% του μισθού είναι περίπου σήμερα)

• Ν’ αυξήσουν τον εργάσιμο βίο στα 40 χρόνια (!) με απαγορευτικές διατάξεις εξόδου (6% για κάθε χρόνο πριν τα 65 – δηλαδή μείωση έως και 30% στην εξηκονταετία)

• Να δημεύσουν τη 13^η και 14^η σύνταξη

• Να τσακίσουν τις επικουρικές συντάξεις

• Ν’ αναθωρήσουν τις αναπηρικές συντάξεις

                                                                        

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ:

• Από το 2002 (ν. 3029) πληρώνουμε 6,67% του μισθού για κύρια σύνταξη. Πού είναι τα λεφτά;

• Από το 1955 (ν. 3251) προβλεπόταν κρατική χρηματοδότηση για τις συντάξεις. Το 1992 (ν. 2084) και στη συνέχεια το 2002 (ν. 3029) προβλεπόταν 10% συμμετοχή του τακτικού προϋπολογισμού ή 1% του ΑΕΠ.;

• Ως το 1980 όλες οι κυβερνήσεις δέσμευαν στην Τράπεζα της Ελλάδας με 0% επιτόκιο τ’ αποθεματικά των ταμείων μας (χασούρα 80 δις).

• Τα κρατικά λαμόγια) χρωστούν 10,5 δις.

• Οι εργοδότες χρωστούν 8 δις.

• Στους αστυνομικούς, δικαστικούς,. σώματα ασφαλείας δόθηκαν εφάπαξ και επιδόματα προνοίας, ενώ δεν έδιναν καμία εισφορά. Γιατί;

• Ο Α. Λοβέρδος προσθέτει στα Ταμεία μας 1.000.000 ασφαλισμένους από τον ΟΓΑ. Κάνει, δηλαδή, κοινωνική πολιτική «με ξένα κόλλυβα», ενώ την ίδια ώρα χαρίζει στους τραπεζίτες 28 δις και αγοράζει φρεγάτες και τανκς από την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, αξίας 11,5 δις (που παρεμπιπτόντως μπατάρουν κιόλας).

• Οι εκπρόσωποι όλων των κομμάτων (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΚΚΕ – Συνασπισμού) αποφάσισαν να «τζογάρουν» τ’ αποθεματικά του ΤΕΑΔΥ στην Ακρόπολις – Χρηματιστηριακή (χασούρα 200 εκ. ευρώ). Θα λογοδοτήσουν;

 

Και όμως κινείται!

            Η μεγάλη απεργία της 5^ης Μάη, τα συλλαλητήρια και οι μικρότερες αντιστάσεις του εργαζόμενου λαού έδειξαν το δρόμο.

• Χρειάζεται ενιαίος αγώνας και συντονισμός. Κανένας μόνος του!

• Χρειάζεται ανατροπή όλου του σκηνικού στην πολιτική και το συνδικαλισμό. Καμία εμπιστοσύνη σε ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Να τους πάμε «με το πιστόλι στον κρόταφο»!

• Χρειάζεται σφοδρή αποδοκιμασία του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ και της αδιέξοδης – φιλοκυβερνητικής στην ουσία – πολιτικής του «χωριστά».

• Χρειάζεται να βγάλουμε όλες τις τσίμπλες για το «καράβι που πρέπει να σώσουμε». Εμείς στο κάτεργο, τα παιδιά μας δεμένα στ’ άλμπουρο και τα αρπακτικά στο τιμόνι. Καμία θυσία για την μπουρζουαζία!

ΕΝΙΑΙΟΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ!

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

 

ΑΘΗΝΑ   25 /5/2010

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ  ΟΜΙΛΟΣ - αντιτετράδια της εκπαίδευσης

6974438720, www.antitetradia.gr

 

 

 

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ

 

περιοδικό αντιτετράδια της εκπαίδευσης

 

Αθήνα, 18/1/2010

 

ΜΕΙΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΤΑ 50-70%

ΑΠΟΛΥΟΥΝ  ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ

 

          Είναι γνωστή η συμπεριφορά της Πολιτείας και του Υπουργείου Παιδείας απέναντι στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς. Μεσαιωνική εργασιακή πραγματικότητα, καθεστώς γαλέρας, με 350 ευρώ μισθό, με καθυστέρηση μέχρι και 12 μήνες για την  καταβολή των δεδουλευμένων,  με απουσία οποιονδήποτε περιθωρίων για ανάπτυξη εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής σχέσης με τους μαθητές και κυρίως με διαρκείς θυσίες για την εξαγορά -μέσα από την απλήρωτη εργασία- μιας προϋπηρεσίας που μετά από χρόνια ενδέχεται να οδηγήσει στο διορισμό…  

         

             Δεν φθάνει η ανασφάλεια που έχει δημιουργηθεί με τις ανακοινώσεις του ΥΠΕΠΘ για την αλλαγή του τρόπου διορισμού και την κατάργηση των πινάκων προϋπηρεσίας, το τελευταίο χρονικό διάστημα πυκνώνει και η αντιμετώπιση των συναδέλφων ωρομισθίων σαν αναλώσιμων προϊόντων. Έτσι, το τελευταίο διάστημα συστηματικά απολύονται ωρομίσθιοι σ’ όλη την Ελλάδα, στα πλαίσια της πολιτικής των περικοπών και της άγριας λιτότητας. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

 

           Στις 15 Ιανουαρίου, στις 9 πμ ο Διονύσης Πλακιάς, ωρομίσθιος εκπαιδευτικός πληροφορικής (ΠΕ19) έλαβε ένα τηλεφώνημα από τη Διεύθυνση  Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Μαγνησίας (αριθμός τηλεφώνου 241047493). Ρωτήθηκε αν ενδιαφέρεται να εργαστεί σε σχολείο  του νομού. Αφού απάντησε καταφατικά του είπαν ότι θα ξαναεπικοινωνήσουν μαζί του σε λίγο για να του ανακοινώσουν τον ακριβή αριθμό ωρών και το σχολείο που θα εργαζόταν. Στις 9:30 του τηλεφώνησαν από το ίδιο τηλέφωνο  να πάει αυθημερόν στα γραφεία για να υπογράψει σύμβαση εργασίας για 10ωρη εργασία στο 1ο Γυμνάσιο της Νέας Ιωνίας Μαγνησίας που θα άρχιζε από την ίδια μέρα (Παρασκευή 15 Ιανουαρίου). Καθ’ οδόν από Καρδίτσα για Βόλο και ώρα 10:05 και ενώ βρισκόταν στη Λάρισα του ξανατηλεφώνησαν και του ανακοίνωσαν ότι «ο Προϊστάμενος, μου είπε, ότι επιστρέφει ένας συνάδελφος από άδεια και δεν σε χρειαζόμαστε». Λίγες μέρες πριν, στις 18 Δεκεμβρίου 2009, απολύθηκαν από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας πέντε ωρομίσθιοι που είχαν προσληφθεί λίγες βδομάδες νωρίτερα. Χωρίς την παραμικρή ενημέρωση κατά την ανάληψη υπηρεσίας τους ότι θα απολύονταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και ενώ είχαν μεταβεί στο σχολείο για να κάνουν το μάθημά τους, πληροφορήθηκαν μπροστά στους μαθητές τους ότι είχαν απολυθεί! Παρόμοιο γεγονός συνέβη στις αρχές του νέου χρόνου μερικές δεκάδες χιλιόμετρα βορειότερα στη Χαλκιδική. Δυο ωρομίσθιες Καθηγήτριες ΠΕΟ7 απομακρύνονται καταχρηστικά από τα σχολεία που είχαν τοποθετηθεί (2ο Γυμνάσιο Μουδανιών και Γυμνάσιο Ν. Φώκαιας) από τη Δ/νση Δ/θμιας Εκ/σης Ν/Χαλκιδικής μόλις ένα μήνα μετά από την πρόσληψή τους και κινδυνεύουν άμεσα με απόλυση μετά την τοποθέτηση στη θέση τους εκπαιδευτικού που επέστρεψε από άδεια. Και σ’ αυτήν την περίπτωση η Δ/νση Δ/θμιας Εκ/σης είχε διαβεβαίωσε κατά την ημέρα της πρόσληψης τις δυο ωρομίσθιες ότι δεν επίκειται η επιστροφή εκπαιδευτικού από άδεια στην περιοχή όπου τοποθετούνται και ότι οι συμβάσεις τους θα έληγαν στο τέλος του σχολικού έτους.
       Θα χαμηλώναμε τον πήχη αν περιορίζαμε την ευθύνη στον όποιο προϊστάμενο της Μαγνησίας ή της Καρδίτσας που συμπεριφέρεται σαν αφεντικά επιχείρησης. Παίζουν βέβαια κι αυτοί το δικό τους ρόλο στην υπονόμευση της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής των συναδέλφων τους, αποτελώντας μέρος των παραγόντων  που έχουν στο χέρι τους την εργασιακή τύχη των νέων εκπαιδευτικών.

Θέλουμε να θυμίσουμε ότι πριν δυο χρόνια η σημερινή υπ. Παιδείας έλεγε: «Εργασιακή ανασφάλεια, ανασφάλεια σε σχέση με την απόληψη των αποδοχών, συνεχής ταλαιπωρία με την ανορθολογική αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος υπονομεύουν την προσφορά τους και την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή!–Κάθε είδους «παράγοντες» έχουν στο χέρι τους την εργασιακή τύχη των νέων εκπαιδευτικών! Βασική συνιστώσα επιτυχίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος είναι οι εκπαιδευτικοί. Σε ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαράδεκτη η χρόνια απασχόληση μεγάλου μέρους του προσωπικού με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, όπως η αναπλήρωση και η ωρομίσθια απασχόληση» [http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/4cf615c1-ea9f-4b56-b8a2-2729d7c40c61, Α. Διαμαντοπούλου και άλλοι 16 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σε ερώτηση στη Βουλή 26-2-2008].

Εκπληκτική συνέπεια λόγων και έργων!  

Καμιά αυταπάτη δεν πρέπει να έχουν οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί για τις προϋποθέσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ψαλίδι εκτός από τα επιδόματα των ΔΥ, και των εκπαιδευτικών, προαναγγέλλεται στο Σχέδιο Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) τόσο στις προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών, όσο και στους διορισμούς μονίμων. Στους συνοδευτικούς πίνακες του σχεδίου που παραθέτουμε αναφέρεται ότι για το 2010 θα προσληφθούν "7 έως 8.000 λιγότεροι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί", δηλαδή η περικοπή στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου των εκπαιδευτικών θα ξεπεράσει το 70%. Επειδή, όμως, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ως γνωστόν καλύπτουν λειτουργικά, κενά τα οποία ετησίως ανέρχονται σε περίπου 10 έως 11.000 (τη σχολική χρονιά 2009-2010 έχουν προσληφθεί περίπου 11.000 αναπληρωτές) είναι σαφές ότι το υπουργείο Παιδείας θα στείλει στα σχολεία στρατιές ωρομισθίων, εκπαιδευτικούς, δηλαδή, των 300 ευρώ μηνιαίως (αυτούς που η Υπουργός Παιδείας έλεγε προεκλογικά ότι θα καταργήσει). 

Ερωτηματικά προκαλεί η αναφορά στο σχέδιο του προγράμματος σταθερότητας και για τον αριθμό των μονίμων εκπαιδευτικών. Στο ΠΣΑ αναφέρεται ότι το 2010 θα διοριστούν 3.000 μόνιμοι εκπαιδευτικοί. Ωστόσο, η υποχρέωση του υπουργείου Παιδείας που απορρέει από το θεσμοθετημένο πλαίσιο (πίνακες διοριστέων του ΑΣΕΠ, κατηγορία 40%, 24μηνο, 30μηνο, πολύτεκνοι, ΕΙΔΑΧ) είναι να διορίσει τη σχολική χρονιά 2010-2011 περίπου 6.000 δασκάλους και καθηγητές, όσοι περίπου διορίστηκαν και τη χρονιά 2009-2010.

 Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πρώτον, ότι θα έχουμε μια πρωτοφανή τα επόμενα χρόνια μείωση του αριθμού των διορισμών και των προσλήψεων εκπαιδευτικών. Αν το Υπουργείο το επόμενο χρονικό διάστημα καταφέρει να "σβήσει" τους πίνακες (40%, 24μηνο, 30μηνο κλπ), τότε η προκήρυξη του ΑΣΕΠ το καλοκαίρι, με π.χ 5.000 προσφερόμενες θέσεις για τη διετία 2011/12 -2112/13, ουσιαστικά θα έχει μειώσει τους μόνιμους διορισμούς σε ποσοστό περίπου 50%! Γιατί; Γιατί μέχρι σήμερα κάθε φορά που προκηρύσσονταν 10 θέσεις με το ΑΣΕΠ διορίζονταν περίπου άλλοι 10-11 και από τους διάφορους πίνακες προυπηρεσίας. 

Πως θα καλυφθούν τα κενά; Προφανώς με ωρομίσθιους, και όχι μόνο. Πρέπει να περιμένει κανείς ότι το Υπουργείο θα κόψει από παντού (από εκπαιδευτικές άδειες μέχρι αποσπάσεις παντός τύπου). Βεβαίως το να αποσπώνται κάθε χρόνο εκατοντάδες εκπαιδευτικοί σε υπηρεσίες που δεν έχουν σχέση με την εκπαίδευση από τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας (συνήθως στα πλαίσια ρουσφετιού και ανάπτυξης πελατειακών σχέσεων)  δεν έγινε ποτέ αποδεκτό από τη μαχόμενη εκπαίδευση. Προφανώς το Υπουργείο υπολογίζει, για την κάλυψη των κενών, στα παρακάτω: α. μετάταξη υπαλλήλων άλλων φορέων (π.χ της Ολυμπιακής) στο Υπουργείο Παιδείας σε διοικητικές θέσεις, β.στη συγχώνευση σχολείων ή τμημάτων και στην επιστροφή στους 30 μαθητές ανά τμήμα, γ. στην ολοκληρωτική ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.

 

 

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ Επικαιροποιημένο Ελληνικό Πρόγραμμα Σταθερότητας & Ανάπτυξης  ΣΧΕΔΙΟ / Αθήνα, Ιανουάριος 2010
Δ. Περικοπές δαπανών μονίμου χαρακτήρα 2010	1825	0,7%
Δ1. Μείωση 10% του κονδυλίου για επιδόματα στη Γενική Κυβέρνηση	650	0,3%	4003	Περιλαμβάνει όλα τα επιδόματα, εκτός από τα επιδόματα οικογενείας και τέκνων για την κεντρική κυβέρνηση, επιχορηγούμενους φορείς και οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης.	Εισοδηματική πολιτική για το 2010	Φεβρουάριος 2010 (Αναδρομική ισχύ από 1/1/2010)
Δ2. Αναστολή προσλήψεων το 2010	80	0,0%	4083	Με εξαίρεση 1000 εργαζομένων στην ασφάλεια, 3000 στην υγεία και 3000 εκπαιδευτικών	Νομοθεσία ως μέρος του νόμου για την εισοδηματική πολιτική του 2010	Ιανουάριος -Φεβρουάριος 2010
Δ3. Μείωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου	120	0,1%	4203	Υπάρχει μεγάλος αριθμός συμβάσεων ορισμένου χρόνου.   7-8.000 λιγότεροι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί	Αυτόματη  μη ανανέωση	Κανένα
				Καμία σύμβαση από τον Οκτώβριο του 2009.  Κατάργηση των συμβάσεων έργου	Νομοθεσία για προσλήψεις μόνο μέσω ΑΣΕΠ	Αρχές 2010. Προωθήθηκε στο Υπ. Συμβούλιο.

  

 

Το φάντασμα της Θάτσερ πλανιέται πάνω από τα σχολεία

 

 Όλα αυτά δεν είναι παρά τμήμα των αλλαγών στις οποίες στοχεύει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Οι επικοινωνιολόγοι ήδη ετοιμάζουν το σενάριο "άνεμος τάξης και πειθαρχίας στα σχολεία". Λίγο πριν από την εξαγγελία των αλλαγών στο σύστημα πρόσληψης και κατά τη διάρκεια παρουσίασης του νομοσχεδίου, το Υπουργείο Παιδείας -μέσα από τους "πρόθυμους" των ΜΜΕ- θα ανακαλύψει και πάλι "τεμπέληδες" εκπαιδευτικούς,, "μακριά από την τάξη και από το μαθητή". Με ένα μπαράζ "αποκαλύψεων" θα προσπαθήσει να εξαγοράσει τη συναίνεση της κοινής γνώμης.

Η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να προετοιμαστεί για την αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης, που ήδη φανερώνει λίγο-λίγο την έκτασή της, ώστε η εκπαίδευση, τα σχολεία, οι μαθητές, να μην παίξουν το ρόλο της Ιφιγένειας για να φυσήξει ούριος άνεμος στα σχέδια άλωσης της δημόσιας εκπαίδευσης.

 

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ

περιοδικό   αντιτετράδια της εκπαίδευσης

6974438720, ekpaideutikosomilos@yahoo.gr

 

 

 

 

====
Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, Πανελλαδική Ιδρυτική Σύσκεψη του Εκπαιδευτικού Ομίλου.

Δεκάδες εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων, ύστερα από γόνιμη και διεξοδική συζήτηση, αποφάσισαν την ίδρυση πανελλαδικής, αριστερής, εκπαιδευτικής κίνησης με το όνομα «Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος», συμφώνησαν για τις προγραμματικές και καταστατικές της θέσεις και εξέλεξαν 15μελή προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή.

Ο Εκπαιδευτικός Ομιλος θα δραστηριοποιείται εντός των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων, θα λειτουργεί ως παραγωγός και υπερασπιστής θέσεων, οι οποίες θα υπερασπίζουν ένα δημοκρατικό δημόσιο σχολείο και τα εργασιακά δικαιώματα όλων των εκπαιδευτικών.

Η σύσταση και ανάπτυξη του Εκπαιδευτικού Ομίλου κρίθηκε αναγκαία για τους παρακάτω λόγους:

· Η επίθεση ενάντια στο δημόσιο σχολείο, την παιδαγωγική ελευθερία και τα εργασιακά δικαιώματα εντείνεται. Στο όνομα της κρίσης γενικεύονται οι περικοπές, η ανεργία, η περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων. Το σχολείο «ταξικοποιείται περισσότερο.

· Οι καθεστωτικές παρατάξεις, τα πολιτικά συμπλεύματά τους, αλλά και το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα ούτε θέλει ούτε μπορεί να ενώσει και να εμπνεύσει τον εκπαιδευτικό κόσμο.

· Οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, είναι μόνοι και αβοήθητοι στην ένταση του αυταρχισμού εντός και εκτός σχολείου - χώρος αντιδραστικών «πειραματισμών» ε ελκυστικό περιτύλιγμα (ευρωπαϊκά προγράμματα, αποκέντρωση, διαθεματικότητα, χορηγίες) την ίδια ώρα που τα ερωτήματα και τα προβλήματα της νέας γενιάς πολλαπλασιάζονται εκρηκτικά.

· Με αφορμή τις εξελίξεις στα συνδικαλιστικά όργανα της γ΄βάθμιας εκπαίδευσης (ΠΟΣΔΕΠ), φάνηκε καθαρά πως τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών είναι στόχος όλων των αστικών δυνάμεων, ενώ χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση «δούρειοι ίπποι» για την άλωσή τους.

· Εντείνεται η πολιτισμική βαρβαρότητα, ο ατομισμός και η εξαχρείωση συνειδήσεων σ' ένα τοπίο που το συνέχει, το καθορίζει και το υποβαθμίζει η εξελισσόμενη κρίση.

Ο Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος θα προσπαθήσει ν' απαντήσει στα παραπάνω με το τρίπτυχο: Μόρφωση - Οργάνωση - Αγώνας.

· Θέλει να δημιουργήσει τους όρους ενός Μορφωτικού Εκπαιδευτικού Πολιτιστικού Ρεύματος.

· Επιδιώκει να ενώσει όλα τα μαχόμενα τμήματα των εκπαιδευτικών: στην αδιοριστία, στην α΄ και β΄ βαθμίδα, στη σύνταξη, στα Πανεπιστήμια-ΤΕΙ.

· Θα αγωνιστεί για να φωτιστούν ακόμη καλύτερα πλευρές της εκπαίδευσης, όπως οι ταξικοί φραγμοί, η αξιολόγηση-χειραγώγηση, η επέμβαση της αγοράς στο χώρο της Παιδείας, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, το προφίλ του αριστερού εκπαιδευτικού κ.ά.

· Θα βοηθήσει ώστε να προκύψει ένα συνδικάτο εκπαίδευσης και η αγωνιστική πτέρυγα, οι Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις, να βελτιώσουν το θεωρητικό και πολιτικό τους «οπλισμό».

· Επιδιώκει να παρέμβει, ιδιαίτερα στη νέα εκπαιδευτική βάρδια, συστηματοποιώντας όλες τις αναγκαίες βοήθειες και υποστηρικτικές δράσεις στο νέο εκπαιδευτικό.

· Ο Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος θα είναι η άγρυπνη συνείδηση των εκπαιδευτικών, το μαχόμενο τμήμα τους, το ανυπότακτο ρεύμα στα σχολεία, στις σχολές, στο άνεργο κομμάτι.

 

Αθήνα, Μάης 2009

 

Η 15μελής προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή

 

Δανιήλ Μαρία

Θεριανός Κώστας

Καββαδίας Γιώργος

Κάτσικας Χρήστος

Μακρίδης Γιάννης

Μιχαηλίδης Μάριος

Μόσχος Βασίλης

Πανοπούλου Φωτεινή

Παπαδόπουλος Γιάννης

Πετράκης Βασίλης

Σόφης Γιώργος

Σόφης Χρίστος

Σπαχή Αρετή

Τσιριγώτης Θανάσης

Φατούρου Αγγελική

  

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Τι είναι και τι θέλει ο «Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος»

 

Δημιουργείται Πανελλαδική Κίνηση, που θα δραστηριοποιείται στο χώρο της εκπαίδευσης, με το όνομα «Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος».

 

Η κρίση

Με αφορμή την κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στις ΗΠΑ, το ντόμινο της κρίσης συμπαρασύρει την οικονομία όλων των καπιταλιστικών χωρών. Η κρίση υπερσυσσώρευσης είναι βαθιά και δομική, αλλά οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις της Δύσης επιχειρούν να την αξιοποιήσουν ώστε, αφενός να την φορτώσουν στις πλάτες των εργαζομένων, αφετέρου να σαρώσουν τα τελευταία υπολείμματα λαϊκών ελευθεριών και κατακτήσεων.

 

Τα κλεισίματα εργοστασίων και η γενίκευση της ανεργίας θα δώσουν ισχυρό χτύπημα στην τιμή της εργατικής δύναμης, υποβαθμίζοντας παραπέρα το μισθό, το μεροκάματο, τη σύνταξη.

 

Για άλλη μία φορά στη διάρκεια της ύπαρξής του, το μόρφωμα του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου, η Eυρωπαϊκή Ένωση, βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα της ενιαίας πορείας ή μη, για το ξεπέρασμα της κρίσης. Γιατί είναι αυτονόητο, ότι μπροστά σε μία τέτοιου βάθους οικονομική κρίση, τα ισχυρά κράτη-μέλη του ιμπεριαλιστικού πυρήνα της EE, όχι μόνο θα παραβλέψουν κάθε θεσμοθετημένη Συνθήκη (Mάαστριχτ, Λισσαβόνας, Άμστερνταμ, «Mεταρρυθμιστική», κ.λπ.), που εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, προκειμένου να αυξήσουν ακόμα περισσότερο την οικονομική και πολιτική τους ισχύ και να μεγαλώσουν την επικυριαρχία τους στο εσωτερικό της EE, είτε απέναντι στα δικά τους εργατολαϊκά στρώματα, είτε απέναντι στα ασθενέστερα κράτη-μέλη, αλλά θα επιχειρήσουν ακόμα και ακραίες λύσεις για να προστατέψουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Tο «δόγμα Mέρκελ», της αυτόνομης δηλαδή αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης εκ μέρους των ισχυρών κρατών-μελών σε εθνικό επίπεδο, έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση, φαίνεται να γίνεται ο κανόνας που υποκαθιστά την «κοινή» δράση προς την οποία προτρέπει η Kομισιόν, για να ξορκίσει το ήδη πλανώμενο φάντασμα του προστατευτισμού. Kαι τούτο γιατί, ναι μεν ο ανεξέλεγκτος νεοφιλελευθερισμός των τελευταίων δύο δεκαετιών, επιβλήθηκε από το «σκληρό πυρήνα» του χρηματιστικού κεφαλαίου, από τις ίδιες αυτές εθνικές κυβερνήσεις που τώρα ομνύουν στο όνομα της κρατικής αρωγής, ωστόσο το πολιτικό προσωπικό τους, δηλ. η Kομισιόν, έχει πλέον εγκλωβισθεί στην τεχνοκρατική λογική των ενιαίων θεσμών, του νεοφιλελευθερισμού, του μονεταρισμού, του Συμφώνου Σταθερότητας, της θρησκευτικής προσήλωσης προς τους οικονομικούς δείκτες, σε σημείο που θεωρεί ότι –επισείοντας πρόστιμα και ποινές– είναι δυνατόν να επηρεάσει τις επιμέρους αστικές τάξεις που διαχειρίζονται το χρηματιστικό κεφάλαιο από τις εθνικές τους προκαταλήψεις και τις ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις, στο όνομα του «κοινού» συμφέροντος.

 

Eίναι γεγονός ότι υποβόσκει μία βαθιά αντίφαση. Oι μεν βάζουν στόχο την απαρέγκλιτη τήρηση των μονεταριστικών κανόνων και οικονομικών δεικτών (επιτόκια, δημοσιονομικά ελλείμματα, δημόσιο χρέος, πληθωρισμός, κ.α.), σε όλο το φάσμα των κρατών-μελών, οι δε την τόνωση της Oικονομίας (βιομηχανία, εμπόριο, επενδύσεις, κ.α.) διαμέσου του κρατικού παρεμβατισμού.

 

Το εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να συρθεί και πάλι δίπλα στη σοδιαλδημοκρατία, που εμφανίζεται με σημαία το λειψό κρατικό παρεμβατισμό και «μαέστρο» την αγορά.

 

Το εργατικό-λαϊκό κίνημα έχει κάθε λόγο να προβάλλει τα συνθήματα:

 

– Όχι τα βάρη της κρίσης στις πλάτες του λαού και των εργαζόμενων.

– Να πληρώσουν την κρίση οι υπεύθυνοι.

– Να υπερασπίσουμε το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας-παιδείας-πρόνοιας.

– Πολιτικός αγώνας ενάντια στο φιλελευθερισμό και στον εκσυγχρονισμό κάθε παραλλαγής.

– Υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, του μισθού, της σύνταξης, της ασφάλισης.

 

Ο ιμπεριαλισμός

Παρά τα όσα ακούστηκαν για το «τέλος της ιστορίας» και την παγκοσμιοποίηση, ο ιμπεριαλισμός είναι εδώ, κομματιάζοντας χώρες, εξαπολύοντας κατακτητικούς πολέμους, καταδικάζοντας τον παγκόσμιο πληθυσμό σε μαρασμό και πείνα και τον πλανήτη σε καταστροφή.

 

Mε το πρόσχημα της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας, η κυβέρνηση των HΠA καταπάτησε κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας, κουρέλιασε τον OHE, προσπάθησε να επιβάλει το δόγμα της «νέας τάξης πραγμάτων», αποσκοπώντας να θέσει υπό στρατιωτική κατοχή την πετρελαιοφόρα Mέση Aνατολή. Oι HΠA επείγονται και με τη διακυβέρνηση Oμπάμα, που εκφράζει νέες ισορροπίες μπροστά στο φάσμα της εσωτερικής κατάρρευσης και της διεθνούς απομόνωσης. Eπείγονται πρωτού ανασυγκροτηθεί η Pωσία των πετρελαίων και του φυσικού αερίου και η Kίνα που προχωράει αλματωδώς στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, κάτω από ένα καθεστώς άγριας εκμετάλλευσης και πολιτικής καταπίεσης του λαού της. Tαυτόχρονα και μπροστά στο φάσμα της παγκόσμιας κρίσης HΠA-Iαπωνία και EE, παρά τις φαινομενικές συγκλίσεις τους, εντείνουν τον ανταγωνισμό για την παγκόσμια κυριαρχία.

 

Oι συγκλίσεις ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις είναι πρόσκαιρες, οι αντιθέσεις διαρκείς, μόνιμες, βαθιές και αξεπέραστες. Eίναι αυτές που οδήγησαν στον 20ό αιώνα σε δύο μεγάλους παγκόσμιους πολέμους.

Η κατάρρευση  μάλιστα του ονομαζόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η πλήρης καπιταλιστική παλινόρθωση στην πρώην Σοβιετική Ένωση, επέτεινε το σταθερό τοπίο του Ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, δημιούργησε νέους και στυγνότερους όρους αντιπαράθεσης, στην προσπάθεια ελέγχου και εξάρτησης όλων των χωρών , που βρίσκονταν στο χώρο της πολιτικής της επιρροής.

 

Για το λόγο αυτό, οι καπιταλιστικές χώρες του αναπτυγμένου  ευρωπαϊκού βορά ανασυντάχθηκαν, με την Ιδρυτική συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, η οποία  από τη  μια έδειχνε τη διάθεσή τους να σφυρηλατήσουν εσωτερικούς δεσμούς εξάρτησης και έντασης της εκμετάλλευσης των υποανάπτυκτων χωρών και από την άλλη να διασφαλίσουν –για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα– ένα ιδιότυπο Moratorium, μια συμφωνία δηλ. αποτροπής των οξυμμένων αντιθέσεων μεταξύ τους, με στόχο την, όσο γίνεται, ενιαία απάντησή τους στην αμερικάνικη ηγεμονική πολιτική.

 

Άμεσο αποτέλεσμα  αυτής της προσπάθειας υπήρξαν όλες οι μετέπειτα συνθήκες (Λισσαβόνα, αναθεώρησή της,  Άμστερνταμ, Βερολίνο, Ρώμη,  κ.λπ.), οι οποίες κατέγραφαν τον κυρίαρχο στόχο των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών  για υπέρβαση της Αμερικάνικης ηγεμονίας και ισοπέδωση των λαϊκών κατακτήσεων(εργασιακών, μορφωτικών, κοινωνικών).

 

Στη βάση αυτή, η Ο.Ν.Ε, η θέσπιση κοινού νομίσματος, η  κατάργηση των οικονομικών συνόρων και η απελευθέρωση των αγορών, από τη μια λειτουργούσαν ως βάθρο της καπιταλιστικής επίθεσης ενάντια στα λαϊκά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, από την άλλη όμως «άνοιγαν» ξανά ένα νέο τοπίο αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ε.Ε μεταξύ τους. Γιατί  η ανισόμετρη ανάπτυξη είναι δομικό χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής  και από τη φύση της οξύνει  τον ανταγωνισμό μεταξύ  των ισχυρών εθνικών αστικών τάξεων, έστω κι αν αυτές θέλουν να εμφανιστούν «ομονοούσες». Από την άλλη επιτείνει και εδραιώνει στυγνότερο τοπίο υποτέλειας για  τις  υποανάπτυκτες.

 

Oι λαοί του κόσμου βρίσκονται μπροστά σε μία εφιαλτική πραγματικότητα πολέμων και εγκλημάτων, που μόνο με το ναζιφασισμό μπορούν να συγκριθούν. Ένα τεράστιο αντιδραστικό κύμα σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις των τελευταίων διακοσίων χρόνων και καταδικάζει Aφρική-Aσία και Λατινική Aμερική σε λιμοκτονία και μαρασμό και την εργατική τάξη σ’ όλη την Eυρώπη σε φτώχεια και περιθωριοποίηση.

 

Ωστόσο, αργά αλλά σταθερά, ξεπερνώντας το σοκ της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις χώρες της Aνατολικής Eυρώπης, οι λαοί αφυπνίζονται και υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στους ιμπεριαλιστές. Aπό το Iράκ ως την Παλαιστίνη και από το Nεπάλ ως τη Λατινική Aμερική όλο και περισσότερο, όλο και πιο αποφασιστικά ανοίγονται νέες σελίδες αντιιμπεριαλιστικής αντιπολεμικής πάλης.

Eίμαστε αντιιμπεριαλιστές! Απέναντι στη θηριώδη ιμπεριαλιστική πολιτική και ληστρική επέλαση του κεφαλαίου αντιτάσσουμε την ανάπτυξη του Μαζικού Αντιϊμπεριαλιστικού-Αντιπολεμικού Κινήματος και Αντικαπιταλιστικού αγώνα και απαιτούμε:

 

– Έξω η Ελλάδα από τους Ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε

– Ειρήνη-Φιλία και Συνεργασία των λαών.

– Κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών των λαών.

– Καμία υποχώρηση από τις λαϊκές κατακτήσεις.

– Αγωνιζόμαστε για να φύγουν οι βάσεις και τα πυρηνικά από τη χώρα μας.

– Αγωνιζόμαστε, με πνεύμα δημοκρατικού διεθνισμού, για τη νίκη των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ανεξαρτησία και την πρόοδο όλων των λαών.

– Αγωνιζόμαστε υπέρ της ειρήνης που σφραγίζεται από την ήττα των μιλιταριστών και των πολεμοκάπηλων.

– Αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα Βαλκάνια χώρος ειρήνης για τους λαούς, χωρίς ξένους προστάτες, βάσεις και πυρηνικά.

– Αγωνιζόμαστε για μία Κύπρο ενιαία, κυρίαρχη, χωρίς ξένους στρατούς και εγγυήτριες δυνάμεις.

– Αγωνιζόμαστε για να περάσει το μήνυμα της δίκαιης ειρήνης σ’ όλα τα σχολεία.

 

Η ΕΕ και η Ελλάδα

Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση των 27 κρατών αποτελεί μία πολιτική και οικονομική προσπάθεια των μεγάλων Ευρωπαϊκών κρατών να ανταγωνιστούν τα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ – Ιαπωνία) και τους εν δυνάμει ανταγωνιστές τους (Κίνα – Ρωσία). Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση (ουσιαστικά η Γαλλία – Αγγλία – Γερμανία – Ιταλία – Ισπανία) προσπαθεί ν’ ανοιχτεί στα ανατολικά, διευρύνοντας έτσι την αγορά της και να διαμοιράσει με τις ΗΠΑ την παγκόσμια λεία.

Η ΕΕ είναι μία ιμπεριαλιστική συμμαχία, δεν αλλάζει, δεν τροποποιείται, δε μετασχηματίζεται. Με οικονομικούς μοχλούς επιχειρεί την αποδιάρθρωση των περιφερειακών κρατών, υπερεκμεταλλεύεται τους λαούς των περιφερειακών κρατών, στηρίζοντας, ταυτόχρονα, την άρχουσα τάξη σε αυτά και με δεκάδες «προγράμματα» επιχειρεί την ανατροπή όλων των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών όρων λαϊκής συγκρότησης.

Το εργατικό-λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα δεν έχει κανένα σημείο συμφωνίας με τα διευθυντήρια των Βρυξελλών και τους ισχυρούς της ΕΕ. Η άρχουσα τάξη στη χώρα μας είναι συνδεδεμένη με ποικίλους τρόπους ε την ΕΕ.

– Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της πολιτικής της ΕΕ.

– Αγωνιζόμαστε για την έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ.

– Αγωνιζόμαστε πολιτικά και πρακτικά ενάντια σε κάθε μέτρο που υποτάσσει το λαό μας στο άρμα της ΕΕ.

– Αγωνιζόμαστε μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης ενάντια στην ΕΕ, μαζί με άλλους λαούς ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

– Αγωνιζόμαστε, στην Εκπαίδευση, ενάντια στα Ευρωπαϊκά Προγράμματα, τις Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες και γενικότερα ενάντια στην καλλιέργεια ευρωπαϊκού δουλικού κλίματος και αγοραίας λογικής.

 

Η εκπαίδευση

Η εκπαιδευτική διαδικασία, το σχολείο και τα ΑΕΙ/ΑΤΕΙ ειδικότερα, παρακολουθούν και ορίζονται εντέλει από τις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες και τις αναπαράγουν, αναβαθμίζουν, προωθούν. Το σχολείο δεν είναι αυτόνομος οργανισμός και δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοιος. Οι μεγάλοι διχασμοί που ορίζουν το σχολείο ως πεδίο ταξικής πάλης και χρησιμεύουν στη διαιώνιση και αναπαραγωγή της άρχουσας τάξης είναι:

– Μέσα από το Α.Π., τη δομή των μαθημάτων και την καθημερινή σχολική κουλτούρα, συντηρείται η διάκριση χειρωνακτικής και διανοητικής εργασίας. Η πρώτη περιφρονείται.

– Καλλιεργούνται και αναπτύσσονται οι διακρίσεις ανάμεσα στο δάσκαλο και τους μαθητές και ανάμεσα στους μαθητές μέσα από ένα σύνολο νόμων, διατάξεων, διακρίσεων, εντολών, επιβραβεύσεων. Το σχολείο είναι ανταγωνιστικό και όχι συναγωνιστικό.

– Καλλιεργείται ο χωρισμός της φυσικής από την πνευματική ζωή. Η φυσική ζωή (κολύμπι, ορειβασία, γυμναστική, ελεύθερος χρόνος, διασκέδαση) αποκόβεται από ένα τυποποιημένο, ρουτινιάρικο πρόγραμμα, το οποίο μισούν οι μαθητές και δεν ελκύει τους δασκάλους.

– Καλλιεργείται η μισαλλοδοξία προς τον ετερόδοξο και το «άλλο», με έναν ιδιότυπο εθνικισμό, φιλοευρωπαϊσμό. Τα προγράμματα και ιδιαίτερα ό,τι πριμοδοτεί η Ευρωένωση και οι εγχώριοι υποστηρικτές της, θεοποιούν την Ευρωπαϊκή αγορά και συμπλέκονται με ένα ιδιόμορφο εθνικισμό που αναδεικνύει το «ανάδελφο έθνος».

– Κυριαρχεί η τάση προς τον ευτελισμό της μόρφωσης των πολλών, με κατεύθυνση την κατάρτιση, και η αριστοκρατικοποίηση της εκπαίδευσης των λίγων, με ποικίλους μηχανισμούς  (διπλό σχολικό δίκτυο, τάση για διαφοροποίηση σχολικών μονάδων με βάση τη σχολική κουλτούρα, πέρασμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση).

 

Η άρχουσα τάξη, η ιδεολογία και η πρακτική της «συνδέει» το σχολείο με την κοινωνία, με τα δικά της φίλτρα. Από αυτήν την άποψη, τα σχολεία και οι σχολές είναι «ανοιχτές» στα μηνύματα των κυρίαρχων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και κλειστές στις δυνάμεις της εργασίας και στο λαό.

Είμαστε αντίθετοι στο αστικό σχολείο και στο αστικό Πανεπιστήμιο.

 

Ταξικοί φραγμοί

Η εκπαιδευτική ανισότητα φαίνεται να έχει όχι μόνο κοινωνικά αίτια, αλλά και θεμελιώδη κοινωνική λειτουργία, καθώς η εκπαίδευση στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής καλείται να συμβάλει αποφασιστικά στη διευρυμένη αναπαραγωγή των φορέων που θα καταλάβουν τις διάφορες θέσεις του καταμερισμού εργασίας, καθώς και στην κατανομή τους στις θέσεις αυτές. Τα αποτελέσματα μάλιστα αυτής της κατανομής είναι τέτοια που –αν και οι τάξεις στον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό δεν είναι κάστες, η καταγωγή τους δεν τους δένει με καθορισμένες θέσεις– τα παιδιά των αστών παραμένουν μαζικά αστοί και τα παιδιά των προλεταρίων γίνονται μαζικά προλετάριοι!

 

Βέβαια, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το σχολείο είναι αυτό που καθορίζει την αναπαραγωγή των τάξεων και στρωμάτων στον καπιταλισμό. Είναι η παραγωγική διαδικασία, στη συνάρθρωσή της με τις πολιτικές και ιδεολογικές σχέσεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα αυτό το σχολείο. Κοντολογίς, αν το σχολείο αναπαράγει στους κόλπους του τη διαίρεση χειρωνακτικής / πνευματικής εργασίας, τούτο συμβαίνει γιατί το σχολείο, από την ίδια του την καπιταλιστική φύση, είναι ήδη συνολικά τοποθετημένο σε σχέση με τη διαίρεση χειρωνακτικής / πνευματικής εργασίας, που το ξεπερνά και του καθορίζει το ρόλο του. Δεν περιορίζεται στη διαίρεση των δύο μορφών εργασίας, αλλά επεκτείνεται στη συνολική αναπαραγωγή της ιδεολογίας και των επιπέδων κοινωνικού διαχωρισμού, επωμιζόμενο την πιο συστηματική, στοχευμένη και κρατικά ελεγχόμενη αναπαραγωγική λειτουργία του καπιταλισμού.

 

Στο πλαίσιο αυτό:

– Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στο περιεχόμενο, τις μορφές και τις κατευθύνσεις των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και στις σχολικές πρακτικές (τι, πως και γιατί μαθαίνουν οι μαθητές).

– Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στην τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση που δημιουργεί στρατιές ημιαναλφάβητων ή προσοντούχων άσχετων, οι οποίοι μπορούν να «διαβάσουν τη λέξη», αλλά είναι αξιοθρήνητα ανίκανοι να «διαβάσουν τον κόσμο». Να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό ευθύς εξαρχής τη θέση μας: η «εκπαίδευση της ημιμάθειας» δεν εντάσσεται στην παθολογία της καπιταλιστικής εκπαίδευσης, δεν είναι σε καμιά περίπτωση δυσλειτουργία του αστικού σχολείου, μια «άτυχη στιγμή του συστήματος», η οποία μπορεί να επιδιορθωθεί ή να θεραπευθεί μέσα από εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Η «εκπαίδευση της ημιμάθειας» ανήκει στη φυσιολογία του αστικού σχολείου, αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του, το οποίο δεν μπορεί να το αποβάλει όσες μεταρρυθμίσεις και αν κάνει. Αν το αποβάλει δεν θα μπορεί να λειτουργήσει, καθώς δεν θα μπορεί να πραγματοποιήσει το σκοπό της στα πλαίσια του καπιταλισμού: να εκπαιδεύσει αφενός κατάλληλα τη δική της νέα γενιά, ως «συνέχεια του εαυτού της», εξοπλίζοντάς την με την ιδεολογία της και με γνώσεις και ικανότητες οι οποίες απαιτούνται για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής και του κράτους και αφετέρου να «εκπαιδεύσει» τη νέα γενιά της εργατικής τάξης, έτσι ώστε αυτή να γίνει ικανή και πρόθυμη για εκμετάλλευση.

– Πρέπει να αναφερθούμε στις χιλιάδες μαθητών για τους οποίους η συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο, καθώς δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική –εδώ και αρκετές δεκαετίες– 9χρονη εκπαίδευση.

– Πρέπει να αναλύσουμε το φτηνό, πειθαρχημένο και ταξικό σχολείο, το διπλό ανισότιμο, κοινωνικά και εκπαιδευτικά, σχολικό δίκτυο

 

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση

Οι προωθούμενες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα μακροχρόνιων αλλαγών που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση και έχουν ως απώτερο στρατηγικό σκοπό την ιδιωτικοποίησή της. Με τον όρο ιδιωτικοποίηση δεν εννοούμε μόνο τη δημιουργία πανεπιστήμιων από επιχειρήσεις, στα οποία οι φοιτητές θα πληρώνουν δίδακτρα προκειμένου να σπουδάσουν. Αυτό είναι μια όψη της ιδιωτικοποίησης. Η ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκτός από τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, περιλαμβάνει και την «επιχειρηματοποίηση» του δημόσιου πανεπιστημίου, το οποίο, σύμφωνα με την κυρίαρχη ανάγνωση, «προκειμένου να επιβιώσει στις νέες ανταγωνιστικές συνθήκες θα πρέπει να λειτουργήσει με όρους ιδιωτικής επιχείρησης διαφορετικά θα αντιμετωπίσει πρόβλημα επιβίωσης».

 

Το φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά εγγράφεται στη συνολική πολιτική των καπιταλιστικών αλλαγών που χαρακτηρίζει όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες. Πυρήνας των αλλαγών αυτών είναι οι μεταρρυθμίσεις ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου των καπιταλιστικών κοινωνιών, με σκοπό να μετατοπισθεί ο συσχετισμός δύναμης προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της ζωντανής εργασίας. Στο πλαίσιο αυτής της επιθετικής στρατηγικής των δυνάμεων του κεφαλαίου εντάσσεται και η ολομέτωπη επίθεση στο κράτος πρόνοιας και στο δημόσιο τομέα.

 

Έτσι, τα  Πανεπιστήμια, εδώ και αρκετά χρόνια, σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχονται σκληρή κριτική, τόσο από επιχειρηματικούς κύκλους όσο και από τις ίδιες τις Κυβερνήσεις, τόσο για το περιεχόμενο των σπουδών τους όσο και για τον τρόπο χρηματοδότησης τους.

 

Σε αυτό τον περιβάλλοντα χώρο των ιδιωτικοποιήσεων και των επικρίσεων που δέχονται τα δημόσια πανεπιστήμια αναπτύσσεται και η ελληνική μεταρρυθμιστική σταυροφορία στη χώρα μας. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ ομονοούν και συμπλέουν ουσιαστικά στην ίδια πολιτική: της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

 

Οι κυρίαρχες πολιτικές στη χώρα μας, όπως εκφράζονται από τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα, αποτελούν την ελληνική εκδοχή των ενεργειών και των μέτρων με τα οποία η κυρίαρχη στην Ευρώπη νεοφιλελεύθερη πολιτική επιχειρεί να «ανασχεδιάσει» την εκπαίδευση στο πλαίσιο του «Ευρωπαϊκού χώρου της ανώτατης εκπαίδευσης». Ο «Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης (European Higher Education Area)» είναι η νέα διευρυμένη «αγορά» υπηρεσιών εκπαίδευσης, η απρόσκοπτη λειτουργία της οποίας απαιτεί τη θέσπιση κοινών προδιαγραφών πιέζοντας παράλληλα τα πανεπιστήμια να λειτουργήσουν ως «συλλογικοί επιχειρηματίες», να μειώσουν το κόστος και τον χρόνο παραγωγής των προϊόντων τους (δηλαδή των πτυχίων). Η παιδεία στη νέα αντίληψη δεν συνιστά δημόσιο αγαθό αλλά εμπόρευμα.

 

Με λίγα λόγια ο πυρήνας των μεταρρυθμίσεων είναι η ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και η διαμόρφωση ευέλικτης και φθηνής σύνθετης εργατικής δύναμης, με σκοπό την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

 

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους κυρίαρχους στόχους το νέο μοντέλο της Παιδείας στον πανεπιστημιακό (και όχι μόνο) χώρο συνοψίζεται στα εξής:

– Η κρατική συμμετοχή στην εκπαιδευτική πολιτική και στην οικονομική της στήριξη πρέπει να αποδυναμώνεται συνέχεια, μέχρι τελικής εξαφάνισης, υποκαθιστάμενη από την «αγορά». Εγκαταλείπονται, επομένως, πλήρως και οριστικά, η θεμελιώδης υπαρξιακή αρχή της ανώτατης παιδείας, ως πρώτου τη τάξη Δημόσιου Αγαθού, αλλά και οι συνταγματικές υποχρεώσεις όλων των δημοκρατικών κοινωνιών για την πολιτική και οικονομική στήριξη και ανάπτυξή της.

– Τα Πανεπιστήμια μετατρέπονται σε «επιχειρήσεις», με την πλήρη έννοια του όρου, οι οποίες για να επιβιώσουν κυνηγούν διεθνώς, ανταγωνιστικά και με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα, «φοιτητές-πελάτες». Κύριοι στόχοι τους είναι η μεγιστοποίηση του οικονομικού οφέλους, από την επίτευξη του οποίου και μόνο κρίνονται και οι διοικήσεις τους.

– Οι «πελάτες-φοιτητές» οφείλουν να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τις σπουδές τους, είτε από τους οικογενειακούς τους πόρους, είτε δανειζόμενοι τα αναγκαία ποσά από τραπεζικά ή άλλα οικονομικά συγκροτήματα, τα οποία θα επενδύσουν επιλεκτικά στα διαφαινόμενα προσόντα τους, όπως ακριβώς επενδύουν και στις λεγόμενες καινοτόμες επιχειρήσεις.

– Η Ανώτατη Παιδεία, ως προϊόν της αγοράς, διαχωρίζεται οικονομικά, όπως και τα άλλα προϊόντα, σε δύο κατηγορίες με διαρκώς αυξανόμενη τη μεταξύ τους ποιοτική απόσταση: Στην πρώτη συγκροτούνται τα «κέντρα αριστείας», με αυστηρή επιλογή φοιτητών από τους έχοντες και κατέχοντες της κυρίαρχης οικονομικό-πολιτικής τάξης, η οποία και μόνο θα έχει πρόσβαση στα καλά και ακριβά προπαρασκευαστικά ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια της μέσης εκπαίδευσης, θα προστίθενται βέβαια, μέσω ανταποδοτικών υποτροφιών και ορισμένοι μη προνομιούχοι, αλλά εμπορεύσιμοι-ταλαντούχοι απόφοιτοι της μέσης εκπαίδευσης. Στη δεύτερη κατηγορία συσσωρεύεται μια χαμηλής ποιότητας μαζική εκπαίδευση, χωρίς πόρους και υποδομές, αποκομμένη αναγκαστικά από το οξυγόνο της βασικής έρευνας και λειτουργικά προσαρμοσμένη στις φθηνότερες και προφανώς αναποτελεσματικότερες μορφές διδασκαλίας. Θεμελιώνεται έτσι σε βάθος, συνεχώς διευρυνόμενη, η ανισότητα της πρόσβασης στην επιστημονική γνώση και επαγγελματική εκπαίδευση, δεδομένου ότι οι γόνοι των εχόντων και κατεχόντων, ως απόφοιτοι των κέντρων αριστείας, θα έχουν κατά κύριο λόγο και την ουσιαστική πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες.

 Αγωνιζόμαστε:

– Για δημόσια δωρεάν ΑΕΙ – ΑΤΕΙ και το δικαίωμα στη μόρφωση όσων γίνεται περισσότερων.

– Ενάντια στο νόμο-πλαίσιο, ενάντια στα ΚΕΣ.

– Για δωρεάν συγγράμματα – σίτιση – στέγαση.

– Για την υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου.

 

Οι αστικές μεταρρυθμίσεις

Από τις αρχές του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση. Σημαντικότερες από αυτές είναι η μεταρρύθμιση Βενιζέλου, με πρωτεργάτες τους Γληνό-Δελμούζο-Τριανταφυλλίδη, και κορυφαία η στιγμή την εκπόνησην του προγράμματος για τη Λαϊκή Παιδεία από το ΕΑΜ στην Ελεύθερη Ελλάδα.

 

Το 1964 οι ανάγκες της άρχουσας τάξης για μαζική παιδεία, επιβάλλουν στην κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το άνοιγμα της Εκπαίδευσης σε ευρύτερα στρώματα.

 

Η χούντα ανακόπτει τον αστικό μεταρρυθμισμό· το 1976 η κυβέρνηση Καραμανλή, κάτω από την πίεση του εκπαιδευτικού-λαϊκού κινήματος, καθιερώνει τη δημοτική γλώσσα ως επίσημη, ενώ το ΠΑΣΟΚ το 1985, με το ν. 1566 ολοκληρώνει, έστω και ατελώς, τις αστικές δημοκρατικές αλλαγές.

 

Από το 1990 και μετά, ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και της υποχώρησης της αριστεράς, οι αλλαγές στην εκπαίδευση έχουν ΟΛΕΣ αντιδραστικό χαρακτήρα.

 

Η θεσμική βία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η βίαιη προσαρμογή του σχολείου και των σχολών στην αγορά, δηλαδή η απώλεια και των ελάχιστων ορίων αυτονομίας, η κατάργηση του ασύλου κ.λπ., αποτελούν ορατές κορυφές μιας αντιδραστικής πορείας.

 

Αγωνιζόμαστε αταλάντευτα για το ενιαίο 12χρονο βασικό υποχρεωτικό σχολείο, μετά από 2χρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή, με στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού σε προοδευτική κατεύθυνση. Το σχολείο αυτό θα έχει πολυτεχνικό ορίζοντα, θα συνδέει θεωρία και πράξη, χειρωνακτική και πνευματική εργασία, σε συνδυασμό με τις ανάγκες του λαού και των παιδιών και των διαρκώς εξελισσόμενων ενδιαφερόντων τους. Το σχολείο αυτό θα οδηγεί σε ΑΕΙ ή δημόσια και δωρεάν τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση.

 

Το λαϊκό σχολείο στο σοσιαλισμό

Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να μετασχηματίσει γόνιμα και θετικά όλους τους μεγάλους κοινωνικούς πειραματισμούς στην εκπαίδευση, εκεί όπου εφαρμόστηκε ο σοσιαλισμός. Οφείλει, δηλαδή, να αξιοποιήσει την πείρα της ΕΣΣΔ στα πρώτα βήματά της, την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, καθώς και τα απελευθερωτικά προτάγματα στη Λατινική Αμερική.

 

Οφείλει να μελετήσει βαθειά τις προτάσεις και των αστών δημοκρατών στη χώρα μας, αλλά κυρίως τον «Εκπαιδευτικό Όμιλο», τον Δ. Γληνό και το πρόγραμμα της εκπαίδευσης στην Ελεύθερη Ελλάδα (1941-1944).

 

Ο στρατηγικός μας στόχος είναι το Λαϊκό Πολυτεχνικό Σχολείο στο Σοσιαλισμό, το οποίο συνδέεται με την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και την αλλαγή όλων των οικονομικών και κοινωνικών όρων. Στο Λ.Π.Σ. χρήσιμο και διδάξιμο είναι ό,τι αναπτύσσει τους πνευματικούς ορίζοντες των μαθητών, ό,τι δυναμώνει το σώμα και το πνεύμα τους και προάγει την επιστήμη και την τέχνη.

 

Η μόρφωση πρέπει να έχει έναν πολυτεχνικό χαρακτήρα, να συνδέει τη θεωρία με την πράξη και να χρησιμοποιείται σαν μέσο κοινωνικής χειραφέτησης. Το σχολείο και οι Ανώτατες Σχολές πρέπει να επιτρέπουν και να παρωθούν τον καθένα να αναπτύξει τις φυσικές και διανοητικές ικανότητές του προς όλες τις κατευθύνσεις, προκειμένου να γνωρίσει ο νέος τον εαυτό του, τη φύση, την κοινωνία, τις επιστήμες.

 

Αυτή η παιδεία δεν είναι ούτε δασκαλοκεντρική ούτε μαθητοκεντρική. Είναι ΚΟΙΝΩΝΙΟΚΕΝΤΡΙΚΗ, γιατί το σχολείο δεν είναι ζήτημα γνώσης αλλά ζωής. Σ’ αυτό το κοινωνιοκεντρικό σχολείο της εργασίας, της κουλτούρας και της επιστήμης, η τοπικότητα θα συνδέεται με το διεθνισμό, ο επιστημονικός πειραματισμός με τη λαϊκή παράδοση, η ατομική δημιουργία με τη συλλογικότητα, ώστε «η απελευθέρωση όλων είναι προϋπόθεση για τη χειραφέτηση του ατόμου».

 

Το ιδεολόγημα της αξιοκρατίας

Το ιδεολόγημα της «αξιοκρατίας» χρησιμοποιείται σήμερα σ’ όλους τους τόνους ως δούρειος ίππος για να κάμψει την αντίσταση στην εκπαίδευση, για να δυσφημίσει τα κινήματα ως υποκινούμενα και χωρίς αιτήματα, για να σπιλώσει τον κόσμο της εργασίας να καλλιεργήσει το πνεύμα του ανταγωνισμού και του ατομικισμού.

Μ’ αυτό τον τρόπο επιχειρήθηκε η εκστρατεία ενάντια στην επετηρίδα διορισμών στην εκπαίδευση, που αποτελούσε ένα μέτρο με διαφάνεια και έλεγχο από τους εκπαιδευτικούς, που συνέδεε το πτυχίο με την υποχρέωση για εργασία και η αντικατάστασή του από τον κακόφημο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Το μεγάλο κίνημα του Ιούνη του 1998 έξω από τα εξεταστικά κέντρα με τη συμμετοχή χιλιάδων αγωνιστών, έδειξε το δρόμο υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, για να υποτάξει το εκπαιδευτικό κίνημα και το μόνιμο πονοκέφαλο που της δημιουργεί η δράση της αριστεράς των εκπαιδευτικών, για να θεμελιώσει το πειθαρχημένο σχολείο της αγοράς, χρειάζεται να σαρώσει τις κατακτήσεις στο σχολείο και τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων.

Τα τελευταία χρόνια καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε να εφαρμόσει το σκληρό αυταρχικό πλαίσιο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Παρόλα αυτά, η συζήτηση αυτή επανέρχεται, με τη δειλή συμπαράταξη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αστικών κομμάτων.

Σ’ αυτό το στόχο συνεπικουρούνται από το σύνολο των ΜΜΕ και με όλες τις θεωρίες που διατείνονται πως για το χάλι της εκπαίδευσης φταίνε όχι οι στόχοι, τα προγράμματα, η υποχρηματοδότηση και πάνω από όλα η ταξικότητά της, αλλά οι καθηγητές και οι μαθητές.

 

Τα συνδικάτα

Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μία επίθεση στην οργανωμένη έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος, που είναι τα συνδικάτα. Η άρχουσα τάξη επιδιώκει, και με βάση την υποχώρηση της αριστεράς, να καθυποτάξει το σ.κ. και σ’ αυτό το στόχο βρίσκει συμμέτοχους τις υποταγμένες ηγεσίες του.

Η ιδιομορφία των συνδικάτων στη χώρα μας συνίσταται:

– Στο ότι δημιουργήθηκαν όχι με «τρεϊντγούνιον» τρόπο, αλλά κάτω από την επιρροή της αριστεράς και των κομμουνιστών.

– Υπάρχουν ενιαία συνδικάτα, σε αντίθεση με τα «κομματικά» που δραστηριοποιούνται στη Δυτική Ευρώπη.

– Υπάρχει χαμηλή ένταση εγγραφής (πύκνωση), ιδιαίτερα σ’ αυτά του ιδιωτικού τομέα.

– Οι ταξικοί συνδικαλιστές, με εξαίρεση σ’ ορισμένους τομείς του δημοσίου (εκπαίδευση, υγεία, ΟΤΑ) είναι μακριά από το σημείο  του ν’ αποτελούν μάχιμο, μαζικό πόλο.

Ο Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος, σ’ ότι αφορά τα συνδικάτα, υποστηρίζει:

– Ένα συνδικάτο σε κάθε χώρο, μία ομοσπονδία, μία συνομοσπονδία.

– Εγγραφή όλων, στα συνδικάτα (ωρομίσθιοι, «μπλοκάκια», συμβάσεις έργου).

– Αγωνιζόμαστε για τη δημιουργία αξιόπιστου, μαζικού, αγωνιστικού πόλου. Για την πολιτική ανασυγκρότηση της αριστεράς των σωματείων.

– Δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στα Α΄βάθμια σωματεία, στις Γενικές Συνελεύσεις και στις πραγματικές επιτροπές αγώνα.

 

Αντιδραστικά και λαθεμένα ρεύματα στο Σ.Κ.

Η αριστερά, ως πολιτική έννοια και αντίστοιχη πρακτική, βρίσκεται στον αντίποδα όλων των συντηρητικών αλλαγών. Η αριστερά στη χώρα μας ταυτίστηκε με το κομμουνιστικό κίνημα (σε αντίθεση με τη Δύση) και αποτέλεσε σε ιστορικές στιγμές την πολιτική γειτνίαση με τους κομμουνιστές, με αποκορύφωμα τη δημιουργία και ανάπτυξη του ΕΑΜ.

Ωστόσο, σήμερα η αριστερά στην πατρίδα μας και σ’ όλο τον κόσμο υποχώρησε, ενώ αναπτύσσονται εκσυγχρονιστικές, νεοφιλελεύθερες θεωρίες που αποτελούν εκφράσεις και παραλλαγές της αστικής ιδεολογίας.

Στην εκπαίδευση και στο σ.κ. γενικότερα, εκφράσεις αντιδραστικών ρευμάτων είναι:

Ο κρατικός συνδικαλισμός  που πρεσβεύει την καθαρή διείσδυση του κράτους στα συνδικάτα και τη μετατροπή τους σε κρατικό εξάρτημα. Οι παρατάξεις των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ είναι προεκτάσεις των κομμάτων τους και πρεσβεύουν τον κρατικό συνδικαλισμό. Αγωνιζόμαστε για τον απεγκλωβισμό των εργαζομένων από την αστική ιδεολογία και πρακτική.

Ο ρεφορμιστικός, συναινετικός και συνδιαχειριστικός συνδικαλισμός (συναίνεση , συνδιαχείριση) ο οποίος πρεσβεύει τη συνδιαλλαγή του εργατικού κινήματος με την κρατική και ιδιωτική εργοδοσία.

Ο ρεφορμισμός, παλιά έκφραση της εργατικής αριστοκρατίας, υπονομεύει, παραλύει και υποτάσσει το σ.κ. στην κυρίαρχη τάξη, συρρικνώνει όλες τις προσπάθειες ταξικής αυτοτέλειας και ανασυγκρότησης του σ.κ.

Ο Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος επιδιώκει την ανασυγκρότηση της αριστεράς στα εκπαιδευτικά συνδικάτα. Ο Ε.Ο. αγωνίζεται για την αλλαγή των συσχετισμών σε όφελος της πραγματικής αριστεράς και της ισχυροποίησής της.

Αρνητικές επιπτώσεις στην ανασύνταξη της αριστεράς των συνδικάτων έχει και η δημιουργία μιας σειράς λαθεμένων ρευμάτων στο εσωτερικό της.

Αρκετοί αγωνιστές, ιδίως νεότεροι, έλκονται από λαθεμένες απόψεις, αδυνατούν να μετασχηματίσουν την προσωπική γνώμη σε πολιτική γνώση και το βίωμα σε πολιτική θεωρία.

Ο Ε.Ο. πρέπει ν’ αναπτύξει την κριτική του σε λαθεμένα ρεύματα που είναι:

Ο παιδαγωγισμός: Αποσυνδέει το σχολείο και την παιδαγωγική από το κράτος και την ιδεολογία της άρχουσας τάξης. Πρόκειται για μια «καθαρή παιδαγωγική εργασία» με αποκλεισμό της πολιτικής, εμμένει στο «μαθητοκεντρισμό» και στη λεγόμενη αποσχολειοποίηση, αρνείται τους υλικούς όρους αναπαραγωγής της κοινωνίας (η κοινωνία αναπαράγεται βασικά έξω από το σχολείο),  θαυμάζει τις καινοτομίες στο όνομα ενός στείρου επιστημονισμού και ορισμένες φορές υποτάσσεται στα Ευρωπαϊκά γυαλιστερά προγράμματα. Είμαστε αντίθετοι και οφείλουμε να αναπτύξουμε την κριτική μας στις αντιλήψεις που απορρέουν από τον παιδαγωγισμό.

Ο αυθορμητισμός: Υποτιμά και πάλι τον πολιτικό αγώνα, τρέφεται από τον τυφλό πρακτικισμό. Θεωρώντας πως η κίνηση είναι το παν, θεοποιεί τις υποδειγματικές ενέργειες που θα ξυπνήσουν τις μάζες, υποτιμά τη θεωρία και τη στρατηγική. Ο αυθορμητισμός, παρότι δανείζεται συνθήματα από την αριστερά, αδυνατεί να χαράξει μία ολοκληρωμένη πορεία για την εκπαίδευση και τα συνδικάτα και ανακυκλώνεται γύρω από το έλασσον.

Ο αριστερισμός: Ο αριστερισμός δεν αρνείται την πολιτική. Εν τούτοις προβάλλει απογειωμένα αιτήματα, μεταφέρει αυθαίρετα σοσιαλιστικά αιτήματα στο σήμερα, συγχέοντας δύο ανόμοια κοινωνικά συστήματα, μπερδεύει την τακτική με τη στρατηγική, αρνείται ή υποτιμά τους συσχετισμούς δύναμης, αποθεώνει τη βουλησιαρχία, υποτιμά τις κοινωνικές συμμαχίες. Τελευταία κλείνει σ’ όλους τους τόνους τον «αντικαπιταλισμό», τον οποίο απονευρώνει από τον αντιιμπεριαλισμό και από την κεντρικότητα του ρόλου της εργατικής τάξης.

 

Οι Παρεμβάσεις

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις γεννήθηκαν ως ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής στη μεγάλη απεργία των καθηγητών το 1988. Σύντομα αναπτύχθηκαν σ’ όλους τους χώρους της εκπαίδευσης.

Οι Παρεμβάσεις αποτελούν την αριστερά της εκπαίδευσης, συγκεντρώνοντας όλο το φάσμα των αγωνιστών, ενώ έβαλαν τη σφραγίδα τους στο σύνολο των αντίπαλων προς το σύστημα θέσεων.

Η παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία, το «όλα τα παιδιά στο σχολείο», ο «κοινωνικός αντίλογος», το «καμιά αξιολόγηση που να συνδέεται με το μισθό, βαθμό», οι αναλύσεις για τους ταξικούς φραγμούς και το «σχολείο της αγοράς», το «Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο», οι «επιτροπές αγώνα», ο «ενιαίος παρατεταμένος αγώνας», η κριτική στα αναλυτικά προγράμματα, αποτελούν θέσεις και καταθέσεις των Παρεμβάσεων.

Αρνητικό στοιχείο παραμένει πως το πολιτικοσυνδικαλιστικό δυναμικό των Παρεμβάσεων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν κατόρθωσε να βρει πιο συστηματικό και ενιαίο βηματισμό.

Η λειτουργία του Ε.Ο. στο πλαίσιο των Παρεμβάσεων θα βοηθήσει ουσιαστικά:

– Στη συνένωση διάφορων χώρων (καθηγητές, δάσκαλοι, αδιόριστοι)

– Στη νέα παραγωγή θεωρίας

– Στο άνοιγμα μιας «συζήτησης» με λαθεμένα συνδικαλιστικά ρεύματα

– Στην προώθηση μιας ενιαίας δράσης στην εκπαίδευση.

 

Τι είναι και τι θέλει ο «Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος»

Ο Εκπαιδευτικός ΄Ομιλος (Ε.Ο.) είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης. Αποτελεί ένα πανελλαδικό δίκτυο αγωνιστών αριστερών εκπαιδευτικών, οι οποίοι εργάζονται πολιτικά μέσα και δίπλα στις Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις, που αποτελούν ένα ισχυρό μοχλό συγκρότησης του εκπαιδευτικού κινήματος.

Ο Ε.Ο. και οι οργανώσεις, τα έντυπά του, τα μέλη και οι φίλοι του αγωνίζονται σε επίπεδο θεωρίας και πράξης. Παράγουν και μετασχηματίζουν εκπαιδευτική θεωρία για όλα τα ζητήματα και ταυτόχρονα ενώνονται με κάθε ταξικό, αγωνιστή εκπαιδευτικό.

Ο Ε.Ο. και οι οργανώσεις του βασίζονται στα 3 «αντί»: Αντιιμπεριαλισμός – Αντικαπιταλισμός – Αντιρεφορμισμός.

– Αγωνίζονται για ενιαίο συνδικάτο εκπαίδευσης.

– Αγωνίζονται για να ενταχθούν στο δημόσιο σχολείο όλα τα παιδιά της χώρας μας (εγχώριοι, αλλοδαποί, μετανάστες).

– Αγωνίζονται για την ισχυροποίηση της ταξικής πτέρυγας του σ.κ. και την ήττα του κρατικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού.

– Αντιπαλεύουν όλα τα αντιδραστικά συνδικαλιστικά ρεύματα και ασκούν συντροφική κριτική στις λαθεμένες απόψεις.

– Αγωνίζονται για το δυνάμωμα των σωματείων, την ενεργοποίησή τους και την εγγραφή αναπληρωτών και ωρομισθίων σ’ αυτά.

– Όπλο του είναι ο Παρατεταμένος Συλλογικός Αγώνας, οι Γενικές Συνελεύσεις και οι πραγματικές Επιτροπές Αγώνα.

 

Ο αριστερός εκπαιδευτικός

Οι εκπαιδευτικοί είναι διαταξικό στρώμα. Αρχίζουν από τη χαμηλόμισθη και χαμηλόβαθμη υπαλληλία, τους άνεργους δασκάλους-καθηγητές και φτάνουν ως τα ανώτατα Πανεπιστημιακά στρώματα, που συνδέονται οργανικά με την άρχουσα τάξη. Τα τελευταία, από άποψη υλικών όρων και αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας, είναι τμήμα της άρχουσας τάξης και αντικειμενικά (ως στρώμα) εχθρικό προς μία λαϊκή παιδεία. Η εμφάνιση της ΠΟΣΔΕΠ τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσε μία φωτεινή πολιτική παρένθεση, που έκλεισε με την πολιτική κυριαρχία της δεξιάς (εκσυγχρονιστικής και νεοφιλελεύθερης).

Ωστόσο, τα υλικά συμφέροντα της χαμηλής υπαλληλίας (μισθοί-συντάξεις-όροι ζωής) τα σπρώχνουν προς την εργατική τάξη και αποτελούν, υπό προϋποθέσεις, σύμμαχα στρώματα σ’ έναν αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό αγώνα.

Οι αριστεροί εκπαιδευτικοί, η εκπαιδευτική αριστερά, συγκρούονται με την κρατική πολιτική σε δύο τουλάχιστον επίπεδα

– Στο επίπεδο των όρων αναπαραγωγής τους (μισθός κ.λπ.)

– Στο επίπεδο της σύγκρουσης ιδεών στο χώρο του σχολείου.

Απ’ αυτή την άποψη, ανοίγονται μπροστά τους δύο δρόμοι. Ή θα συμμαχήσουν με τα ζωντανά κομμάτια της εργατικής τάξης και του λαού, με τους αγωνιζόμενους μαθητές και σπουδαστές για ένα άλλο σχολείο σε μια άλλη κοινωνία και για την υπεράσπιση του βιοτικού και πνευματικού της επιπέδου ή με πλαστή ιδεολογία  θα αναζητήσουν συναίνεση με το αστικό κράτος και τα αστικά κόμματα.

Από την πλευρά της καθημερινής τους παρουσίας στο χώρο του σχολείου και δίπλα στους νέους, οφείλουν με τη στάση τους, το παράδειγμά τους, την πνευματική τους συγκρότηση, την αγωνιστική συμπεριφορά, να αποτελούν ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση. Ο αριστερός εκπαιδευτικό πρέπει να φωτοβολεί, να παραδειγματίζει, να σέβεται τα παιδιά, να τα καθοδηγεί, να οργανώνει τη ζωή τους και να τ’ αγαπά.

Ο αριστερός εκπαιδευτικός, ούτε ολοκληρωτικό θύμα ούτε ολοκληρωτικός θύτης, οφείλει να συγκρούεται με όλο το αστικό αξιακό σύστημα και ν’ ανοίγει δρόμους στη νεολαία μέσα και έξω από το σχολείο.

Αγωνιζόμαστε μέσα στο σ.κ., με προμετωπίδα μας τα συνθήματα:

– Ούτε ΝΔ – ούτε ΠΑΣΟΚ – για μια Πραγματική Αριστερά

– Όχι τα βάρη της κρίσης στις πλάτες του λαού

– Ουσιαστικές αυξήσεις στο μισθό και τη σύνταξη

– Καθολική δημόσια δωρεάν Υγεία – Πρόνοια – Παιδεία

– Κρατική επιχορήγηση των Ταμείων

– Μόρφωση – Δουλειά για όλους

–  Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις

Εκπαιδευτικά Αιτήματα:

– Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους τους νέους

– Κανένα παιδί, κάτω από τα 18, έξω από τις εκπαιδευτικές δομές

– Ενιαίο Δημόσιο Δωδεκάχρονο Σχολείο

– Δημόσια και δωρεάν μεταλυκειακή τεχνική – επαγγελματική εκπαίδευση

– Παιδαγωγική Ελευθερία και Δημοκρατία στο σχολείο

– Όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση

– Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων

– Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16

– Όχι στην αναγνώριση των ΚΕΣ

– Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις των Εκπαιδευτικών

– Ενιαίο Συνδικάτο Εκπαιδευτικών

– Σταθερή και μόνιμη εργασία - Όχι στον εργασιακό μεσαίωνα

 

Καταστατικές Αρχές του Εκπαιδευτικού Ομίλου

1. Μέλος του Ε.Ο. και των τοπικών οργανώσεών του είναι κάθε εκπαιδευτικός εν ενεργεία ή συνταξιούχος, εργαζόμενος σε φροντιστήριο, σπουδαστής ή άνεργος από εκπαιδευτικές σχολές, που αποδέχεται τις προγραμματικές αρχές του Ε.Ο., συμμετέχει σε ένα οργανωτικό σχήμα του και πληρώνει τη συνδρομή του.

2. Κάθε μέλος του Ε.Ο. έχει υποχρέωση να προβάλλει ενεργητικά τις θέσεις του.

3. Κάθε μέλος του Ε.Ο. έχει το δικαίωμα της συμμετοχής σε όλες τις ανάλογες διαδικασίες του Ε.Ο., καθώς και το δικαίωμα ψήφου στις αντίστοιχες αρχαιρεσίες εκλογής οργάνων ή διατύπωσης θέσεων.

4. ΄Οποιος/α συστηματικά παραβιάζει τις προγραμματικές αρχές διαγράφεται από μέλος του Ε.Ο., ύστερα από εισήγηση του υπερκείμενου οργάνου και πλειοψηφική απόφαση του πυρήνα βάσης.

5. Κάθε μέλος του Ε.Ο. υποχρεούται να πληρώνει τη μηνιάτικη συνδρομή του, η οποία ορίζεται (2009) στα 5 ευρώ.

6. Ως πυρήνας νοείται η συλλογική δραστηριότητα τριών μελών.

7. Τα τοπικά σχήματα, όταν αναπτυχθούν, εκλέγουν υπεύθυνους.

8. Σε κάθε τοπικό πυρήνα συμμετέχουν ισότιμα εν ενεργεία εκπαιδευτικοί, συνταξιούχοι και άνεργοι.

9. Δημοσιογραφικό και πολιτικό όργανο του Ε.Ο. είναι τα «αντιτετράδια της εκπαίδευσης».

10. Τα συλλογικά όργανα μπορούν να αποφασίζουν για άλλες εκδόσεις, όπως επίσης και κάθε τοπικό σχήμα.

11. Τα μέλη του Ε.Ο. δραστηριοποιούνται εντός των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων.

12. Μορφή λήψης απόφασης σε κάθε όργανο ή σχήμα είναι η αρχή της πλειοψηφίας.

13. Κάθε χρόνο συγκαλούνται τουλάχιστον δύο (2) πανελλαδικές ολομέλειες.

14. Η 1η πανελλαδική ολομέλεια εκλέγει 15μελές Κεντρικό Συμβούλιο. Το 15μελές Κ.Σ. καθορίζει τις αρμοδιότητες των μελών του και εξειδικεύει τις αναθέσεις τομέων

15. Για τοπικές δράσεις αποφασίζει το τοπικό σχήμα.

16. Σύγκληση έκτακτου πανελλαδικού σώματος γίνεται όταν το ζητήσουν 7 μέλη του Κ.Σ. ή τα 1/2 των μελών του Ε.Ο.

17. Τυχόν διαφωνίες μελών του Εκπαιδευτικού Ομίλου κοινοποιούνται με εσωτερικό δελτίο μόνο στα μέλη του Ε.Ο.

 

Η 15μελής προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή

Δανιήλ Μαρία, Θεριανός Κώστας, Καββαδίας Γιώργος, Κάτσικας Χρήστος, Μακρίδης Γιάννης, Μιχαηλίδης Μάριος, Μόσχος Βασίλης, Πανοπούλου Φωτεινή, Παπαδόπουλος Γιάννης,

Πετράκης Βασίλης, Σόφης Γιώργος,

Σόφης Χρίστος, Σπαχή Αρετή,

Τσιριγώτης Θανάσης,

Φατούρου Αγγελική

 

 

Σημείωση: Η α΄ Πανελλαδική Σύσκεψη (Απρίλης 2009) ψήφισε ομόφωνα τα παραπάνω, εξέλεξε την 15μελή προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή (μέχρι την οριστική εκλογή Κεντρικού Συμβουλίου) και καθόρισε τη δράση του Ε.Ο. μέχρι το επόμενο σώμα.