10 ή 9,5 η «βάση» στα μαθήματα της Α΄ Λυκείου; του Στέλιου Μαρίνη

α) η επίτευξη γενικού βαθμού ίσου ή ανώτερου του δέκα (10) και 

β) Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας κατά διακριτό γνωστικό αντικείμενο των μαθημάτων: Ελληνικής γλώσσας, Μαθηματικών τουλάχιστον δέκα (10) και τουλάχιστον οκτώ (8) σε καθένα από τα υπόλοιπα μαθήματα». 

 

Σύμφωνα με όσα ισχύουν στην εκπαιδευτική νομοθεσία, παγίως η έννοια του τουλάχιστον δηλώνει βαθμό έως και κατά 0,5 μικρότερο του αναφερομένου. 

Παράδειγμα που αποδεικνύει αυτή την έννοια του «τουλάχιστον» βρίσκουμε στην εγκύκλιο Γ2/1293/02-05-1984 ΥΠ.Ε.Π.Θ.: «Παρ 2. Σχετικά επισημαίνουμε το εδάφιο γ του Αρ.1 " όταν υστερεί σε ένα (1) μέχρι τέσσερα (4) μαθήματα της Α` ομάδας και έχει μέσο όρο όλων των μαθημάτων και της Α` ομάδας, τουλάχιστον δεκατρία (13)". Όπως διατυπώνεται η πρόταση προκύπτει ότι δεν απαιτείται, όπως μέχρι σήμερα, το πλήρες δεκατρία. Επομένως όταν το άθροισμα όλων των μαθημάτων της Α` ομάδας διαιρούμενο με τον αριθμό των μαθημάτων δίδει μέσο όρο 12,5 ή και μεγαλύτερο, τότε ο μαθητής προάγεται».

Για να γίνει κατανοητό το παράδειγμα, στο ΠΔ 465/1981 στο άρθρο 6 παρ. 1 αναφερόταν: «Ο μαθητής κρίνεται άξιος προαγωγής  η απόλυσης … β) Όταν υστερεί σε 1 έως 4 οποιαδήποτε μαθήματα και έχει Μ.Ο. των μαθημάτων της Α΄ μόνο Ομάδας τουλάχιστον πλήρες δεκατρία (13)» 

Αντίθετα στο Π.Δ. 182/1984  έχουμε την εξής αλλαγή:  «Το άρθρο 7 του Π.Δ. 465/81 (ΦΕΚ 129/15.5.81 τ. Α΄) αντικαθίσταται ως εξής: Εξαγωγή αποτελέσματος ετήσιας προόδου των μαθητών: 1. Ο μαθητής κρίνεται άξιος προαγωγής ή απόλυσης: … γ. Όταν υστερεί σε ένα (1) μέχρι και τέσσερα (4) μαθήματα της Α ομάδας και έχει μέσο όρο όλων των μαθημάτων της Α ομάδας τουλάχιστον δεκατρία (13)». 

Η απαλοιφή της λέξης «πλήρες» σήμαινε ακριβώς ότι με τον όρο τουλάχιστον 13 ο νομοθέτης εννοούσε 12,5 κι αυτό αποσαφήνισε η προαναφερθείσα εγκύκλιος Γ2/1293/02-05-1984 

Όπου αντίθετα ο νομοθέτης δεν θέλει να γίνεται αυτή η μείωση του ορίου χρησιμοποιεί τη λέξη «πλήρες», όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο χαρακτηρισμό φοίτησης των μαθητών του λυκείου όπου σύμφωνα με την ΥΣ Γ2/19550/22-02-2002 ΥΠ.Ε.Π.Θ.: «Σας επισημαίνουμε ότι στα Ημερήσια Ενιαία Λύκεια επαρκής χαρακτηρίζεται η Φοίτηση των μαθητών στις εξής περιπτώσεις: 

…

β) `Οταν το σύνολο των απουσιών δεν υπερβαίνει τις 164, εκ των οποίων οι 50 είναι αδικαιολόγητες, οι 114 είναι δικαιολογημένες και οφείλονται σε ασθένεια που βεβαιώνεται σύμφωνα με το άρθρο 3 του Π.Δ.485/83 και ο Γενικός Μέσος Όρος της προφορικής βαθμολογίας του μαθητή είναι τουλάχιστον δεκαπέντε (15) πλήρες και η διαγωγή του είναι κοσμιωτάτη.

Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω στο νόμο 4185, ενώ στην πρώτη προϋπόθεση του Γενικού Μέσου Όρου για την προαγωγή, για να μην υπάρχει αμφιβολία χρησιμοποιεί τη διατύπωση «ίσου ή μεγαλύτερου του δέκα», στην προϋπόθεση της βάσης στα συγκεκριμένα μαθήματα δεν χρησιμοποιείται ούτε η αμέσως πιο πάνω έκφραση «ίσου ή μεγαλύτερου» ούτε η έκφραση «πλήρες», αλλά απλώς το «τουλάχιστον».

Θεωρούμε ότι η ερμηνεία του νόμου είναι αυτή και ότι μαθητές που θα παραπεμφθούν με βαθμό μεγαλύτερο του 9,5 ή του 7,5 αντίστοιχα θα έχουν δικαίωμα να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και να ζητήσουν την προαγωγή τους. 

Εν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται να εκδώσει το Υπουργείο επειγόντως διευκρινιστική εγκύκλιο. Η εγκύκλιος αυτή, δεδομένου ότι μόνο με νόμο αλλάζουν οι διατάξεις ενός νόμου θα πρέπει, κατά την άποψή μου, να επιβεβαιώνει την εκδοχή του 9,5-7,5 ως βάσης στα επιμέρους μαθήματα.

 

Στέλιος Μαρίνης 

Μαθηματικός