Μαρούσι. Πέμπτη, ώρα 1 το μεσημέρι. Το τηλέφωνο της υπουργού Παιδείας χτυπάει ακατάπαυστα από δασκάλους και καθηγητές που παίρνουν να τη συγχαρούν για την απόφασή της να διεξαχθούν με ηλεκτρονική ψηφοφορία οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών αντιπροσώπων των εκπαιδευτικών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Η υπουργός απαντάει σε ήρεμο τόνο και μειλίχιο ύφος σε όλους, έχει όμως αρχίσει να κουράζεται. Η δημοφιλία έχει το τίμημά της.
Το παραπάνω βέβαια ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας ή των φαντασιώσεων, ωστόσο υπάρχουν συνάδελφοι που καλοπροαίρετα ρωτάνε: «Είναι κακή η ηλεκτρονική ψηφοφορία; Με την ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν θα είμαστε πιο ασφαλείς από τον Covid; Και επιπλέον, δεν είναι πιο εύκολος τρόπος να ψηφίσουμε;».
Προσωπικά δεν θα διαφωνήσω με κανένα από τα δύο επιχειρήματα. Ως προς την ασφάλεια, είναι κανείς πιο ασφαλής και αν δεν ξεκουνήσει καθόλου από το σπίτι του και δεν βλέπει άνθρωπο. Αν όμως βάλουμε τις μάσκες μας, κρατήσουμε αποστάσεις και απολυμάνουμε τα χέρια μας, πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να ψηφίσουμε χωρίς υγειονομικές συνέπειες.
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ευκολία, θα συμφωνήσω ακόμα περισσότερο. Θα προσθέσω μάλιστα ότι γίνεται ακόμα ευκολότερο αν δεν ψηφίσουμε καθόλου. (Είναι το επόμενο βήμα, ενδεχομένως). Απλά δεν είναι δημοκρατία. Σε κάποια πράγματα, βλέπετε, η μορφή δίνει σημασία στο περιεχόμενο. Η δημοκρατία έχει να κάνει με την παρουσία των ανθρώπων στους χώρους λήψης αποφάσεων, την μεταξύ τους ώσμωση, τη συζήτηση. Ακόμα και την αντιπαράθεση.
Ένα πράγμα επίσης που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι πως η κυβέρνηση δεν επιβάλλει την ηλεκτρονική ψηφοφορία μόνο στις εκλογές των αιρετών. Π.χ. με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που δρομολογεί το Υπουργείο Εργασίας θεσμοθετείται η εξ αποστάσεως συμμετοχή (sic) σε γενικές συνελεύσεις και η ηλεκτρονική ψήφος για την προκήρυξη απεργίας. Επομένως, όσο υλοποιούνται αποφάσεις όπως αυτής που συζητάμε, τόσο τους ανοίγει η όρεξη για την επιβολή μιας «δημοκρατίας του καναπέ».
Δεν θα επιχειρηματολογήσω καν περί του αδιάβλητου ή μη της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας ή της προστασίας μυστικότητας της ψήφου ή περί πιθανής αντισυνταγματικότητας. Είναι σημαντικά ζητήματα, αλλά το πιο κρίσιμο κατά τη γνώμη μου είναι η απόπειρα απονεύρωσης των συλλογικών διαδικασιών και η δημιουργία μιας κουλτούρας σαν να ψηφίζουμε σε ριάλιτι σόου. Το διάστημα είναι κρίσιμο, το διακύβευμα μεγάλο και οφείλουμε όλοι να αντιληφθούμε τους κινδύνους και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Ολοκληρώνοντας (γιατί πρέπει να πάρω κι εγώ τηλέφωνο την υπουργό και να τη συγχαρώ): Φρούτα σαν την ηλεκτρονική ψηφοφορία ενδύονται τον μανδύα του «σύγχρονου», του «μοντέρνου», του «εξελιγμένου» και όσοι αντιδρούν είναι «τεχνοφοβικοί», «οπισθοδρομικοί», «πίσω από τις εξελίξεις». Δεν είναι καθόλου έτσι. Οπισθοδρόμηση είναι η υπονόμευση της δημοκρατίας. Ο φόβος των αρχόντων για τη συλλογικότητα των πολλών είναι παλιός όσο και η κοινωνική ιεραρχία. Αντιθέτως, αγώνας για να είμαστε όρθιοι και όχι του καναπέ είναι αγώνας για ένα καλύτερο παρόν και ένα καλύτερο μέλλον.
Χρήστος Σουρουλής,
Αιρετός ΠΥΣΔΕ Ρεθύμνου
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
